دغدغه های تربیت

فضایی خودمانی برای طرح دغدغه های تربیتی

دغدغه های تربیت

فضایی خودمانی برای طرح دغدغه های تربیتی

دغدغه های تربیت

«لأن یهدی اللهُ بک رجلاً واحداً خیرٌ لک مما طلعَت علیه الشمس _ اگر خداوند به دست تو یک نفر را هدایت کند، برای تو از هر آنچه خورشید بر او می تابد برتر است.» (رسول اکرم صلی الله علیه و آله)
آدمی، حاصل تربیت است و تنها تربیت است که از بنی آدم، انسان می سازد.
جامعه، محصول تربیت تک تک اعضای آن است و مشکلات آن، ناشی از عدم تربیت صحیح.
بر آنیم تا با فراهم آوردن فضایی دوستانه، اندکی بیش از پیش به این بحث اساسی بپردازیم، رهنمودهای بزرگان این عرصه را نقل کنیم و نظرات و دغدغه های تربیتی خود و شما را به بحث بگذاریم. باشد که جرقه هایی در اذهانمان بیفتد و آتش عشق به تربیت و تعلیم، این شغل مقدس پاکان، در ما شعله ور تر گردد.

google+
آخرین نظرات

کُنه تربیت دینی

دوشنبه, ۱۲ اسفند ۱۳۹۲، ۱۱:۱۱ ب.ظ

چرا در جامعه ی ما که ادعای مسلمانی داریم، 70 درصد روابط اجتماعی مبتنی بر بی اعتمادی است؟ چرا اخلاق رانندگی در میان ما غایب است؟ چرا قانون گریزی در جامعه ی ما قانون شده؟ چرا دروغ از لوازم جدایی ناپذیر زندگی های ماست؟ چرا رشوه جزء سازوکارهای معمول روندهای اداری است؟ چرا میان ما احترام متقابل کمرنگ است؟ و و و ...

این سؤالات به ذهن هر کس که دغدغه ی فرهنگ دارد خطور می کند. در ادامه ی مطلب کوشیده ایم به یکی از عوامل ضعف اخلاقی در جامعه اشاره کنیم.

من چگونه من شدم؟

دوشنبه, ۱۲ اسفند ۱۳۹۲، ۰۹:۰۰ ق.ظ

یکی از نکاتی که چندی است ذهنم را مشغول کرده این است که من - با تمام مختصات و ویژگی های کنونی ام - چگونه و تحت تأثیر چه عواملی ساخته شده ام. تقریباً مهم ترین علت طرح این مسأله در این فضا، استفاده از نظرات شما است. اما برای آن که مقصود از عنوان مبهم «چگونه من شدن» کمی مشخص شود لازم است چند خط مرا تحمل کنید. خواهشم از شما این است که بعد از تأمل، نظرتان را در این مورد بفرمایید.

اهمیت تربیت کودک

چهارشنبه, ۷ اسفند ۱۳۹۲، ۱۲:۳۴ ب.ظ
إنَّ الغصونَ إذا قوَّمتَها اعتدَلَت                      و لیسَ ینفَعُکَ التقویمُ بالخشبِ

چوب تر را چنان که خواهی پیچ                   نشود خشک چز به آتش راست

80 درصد شخصیت انسان، در سنین قبل از 11 سال شکل می گیرد.

60 تا 70 درصد شخصیت کودک در سن 3 تا 6 سالگی شکل می گیرد.

کمتر کسی است که گزاره هایی با این مضامین نشنیده باشد. اهمیت تربیت کودک مسأله ایست که از قدیم نظر متفکرین تعلیم و تربیت را به خود جلب کرده. از حکمای کهن تا روان شناسان امروز، همه و همه بر این نکته تأکید دارند که بخش عمده ای از شاکله ی شخصیتی انسان، متأثر از  تجارب سنین خردسالی و نوجوانی اوست. نظریه ی اندیشمندانی چون فروید و پیاژه - صرف نظر از انتقادات وارده به آن ها- به روشنی گواه حساسیت سن کودکی است.
پس اگر قرار باشد در راه ساختن انسان های بزرگ و ارتقای فرهنگ جامعه گامی برداشته شود، سرمایه گذاری بر پرورش کودکان، بدون شک اساسی ترین اقدام خواهد بود. اگر می خواهیم دامن فرهنگ عمومی مان از لکه ی ننگِ دروغ، رشوه، دشمنی، بی نظمی، خودخواهی، بی مسؤولیتی و هزاران مشکل اخلاقی دیگر پاک شود، راهی جز تربیت کودکان و نوجوانان نداریم. امام صادقعلیه السلام در پاسخ فردی که از بی نتیجه بودن تلاش های تبلیغی اش شکوه می کرد، فرمودند:
«علیکَ بالأحداث فإنّهم أسرع إلی کلِّ خیر»
اما آن چه اهمیت و پیچیدگی موضوع را دو چندان می کند این است که هر چه سن متربی کمتر باشد، شکل گیری او شدیدتر و از طرف دیگر، تربیت او پر رمز و راز تر خواهد بود. شناخت رفتار صحیح با کودکان -که کوچک ترین آن ها بزرگترین تأثیر را در آینده ی آن ها می گذارد- بسیار مشکل است و جز با جد و جهد فراوان به دست نمی آید. لذا یکی از دغدغه های اصلی ما باید مطالعه و بحث درباره ی تربیت کودک باشد. امید است به اتکای معارف عمیق الهی و با کمک گرفتن از دانش بشری، بتوانیم به نتایج کاربردی در تربیت کودک برسیم.

نخبه گرایی در اسلام

جمعه, ۲۵ بهمن ۱۳۹۲، ۱۲:۴۱ ق.ظ

یکی از اساتید بسیار عزیز و بزرگوارم که مدت ها بر سبیل اهمال و بی معرفتی از ایشان خبر نگرفته بودم (هر چند حقیقتاً یادشان از دل نرفته بود) بر من منت گذاشتند و ایمیلی به حقیر ارسال کردند. ایشان در این ایمیل با استناد به آیه ای از قرآن کریم، اسلام را دینی نخبه گرا خوانده بودند. گفتنی است ایشان مدافع آریستوکراسی بودند (نظریه ی افلاطون در باب حکومت که پادشاه حکیم(1) را حاکم آرمان شهر معرفی می کند و خلاصتاً حکومت را شایسته ی نخبگان می داند.) این نگاه استاد بزرگوارم به نخبه گرایی، تأثیر آشکاری نیز بر طرز نگاه من داشته است و یکی از دغدغه های اصلی من در آموزش و پرورش، تربیت نخبگان است.

بیماری مهلک مدرک گرایی

پنجشنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۲، ۰۷:۱۵ ق.ظ

دیشب در خدمت عزیزی بودیم که برای تحصیل به انگلستان رفته اند و چندی است در آن دیار روزگار می گذرانند. فرصت را غنیمت شمردم و در اثنای صرف شام و بعد از آن، شروع کردم به سؤال پرسیدن درباره ی سبک زندگی انگلیسی (مثل تغذیه و ساعات خواب و بیداری و اوضاع معیشتی و ...) و طبیعتاً بحث را به تحصیل و مسائل تربیتی کشاندم که نکات جالبی به دست آمد. یکی از دردهای ته نشین شده ای که به این مناسبت هم خورد و بالا آمد، بحث مدرک گرایی بود...

سلام!

سه شنبه, ۲۲ بهمن ۱۳۹۲، ۱۱:۱۴ ب.ظ

سلام به همه ی دغدغه مندان و دردمندان عرصه ی تربیت و تعلیم.


این وبلاگ بهانه ایست برای سرودن، سرودن دردهایی نهفته در ضمیر: درد تربیت کودکان و نوجوانان و - قبل از آن- درد تربیت خود.

پس با توکل بر مدد الهی و التجا به صاحب عصر (عجل الله تعالی فرجه)، مربی واقعی انسان ها، آغاز می کنیم این سرودن را.

و از شما عزیزان، به ویژه اساتید محترم تعلیم و تربیت می خواهیم که ما را از نقد و نظر مشفقانه ی خود محروم نسازید.


پروردگارا، به کرم خود ما را در این راه پر فراز و نشیب یاری فرما.